Refleksyjnie
Pycha

Zazwyczaj ludzie nazywają je grzechem. Jednak słowo grzech wiąże się z religią od której niektórzy chcą się uwolnić. Jednak nawet jeśli uda nam się wypisać – formalnie lub nie – z Kościoła czy innej religijnej organizacji, to jednak problem pozostaje.

Grzech przecież to nic innego jak nieszczęsna zdolność do czynienia zła od której uwolni nas dopiero własna śmierć.

Kultura chrześcijańska przyniosła nam siedem grzechów głównych. Dlaczego nazywa się je głównymi? Pewnie dlatego, że każdy z nich pociąga za sobą nowe zło. W kolejnych tygodniach przygotowujących nas do świąt Wielkiej Nocy spróbujemy się nim bliżej przyjrzeć. Nie będzie to jednak tanie moralizatorstwo. Bez wątpienia każdy – bez względu na wyznawaną religię – będzie mógł odnaleźć w nich kawałek siebie.

Znana anegdota mówi, że na pytanie katechety: „Co to jest pycha?”, Jasiu odpowiedział, że „pycha jest wtedy, kiedy mama ugotuje coś dobrego”. Dobrze by było, gdyby sprawa ograniczała się do kulinariów. Niestety problem tkwi głębiej…

 

          Chyba każdy z nas zna człowieka pysznego. Bo któż z nas nie spotkał kiedyś człowieka, któremu wydaje się, że zawojował świat? Ilu ludziom dziś wydaje się, że dzięki pieniądzom, układom, szerokim kontaktom, są kimś. Wydaje im się, że nikt nie jest w stanie im zagrozić. Wszystko da się przecież załatwić. Legalnie czy nie? Cóż to za różnica?

Człowiekowi pysznemu wydaje się, że ma władzę. Najpierw jest to władza nad samym sobą, która każe mu mylnie sądzić, że wszystko może. Po wtóre jest to władza nad innym – tym, który nie ma tak przecież niezbędnych w dzisiejszym świecie układów i znajomości. Jest to władza nad tym, który nie ma dość sprytu i pieniędzy, aby się należycie w życiu „ustawić”. Jest to wreszcie władza nad tym, który stara się po prostu żyć uczciwie.

 

         Myli się ten, kto przypuszczałby, że pycha dotyczy tylko niektórych. Dotyka każdego, począwszy od kelnera w restauracji, który ma władzę nad wygłodniałym klientem i lekarza, który ma więcej wiedzy o zdrowiu pacjenta niż on sam. I kelner i lekarz ma władzę nad człowiekiem i tylko od jego pychy, a właściwie jej braku zależy los człowieka. W przypadku kelnera konsekwencją pychy w najgorszym wypadku będzie fakt, że ktoś odejdzie od stolika głodny. W przypadku lekarza konsekwencje mogą być dużo bardziej dotkliwe. Jednak i w jednym i w drugim wypadku kluczową rolę gra pycha człowieka.

 

          Warto przytoczyć tutaj słowa Joanny Petry- Mroczkowskiej: „Dzisiaj, w dobie programowego zacierania różnic klasowych, kiedy niewielkie znaczenie ma wysokie urodzenie czy rycerski honor, nieuzewnętrzniona pycha, w przeciwieństwie do gniewu, obżarstwa czy pijaństwa, jest zwyczajnie niedostrzegana. Bardzo trudno nam uzmysłowić sobie, że jesteśmy warci mniej, niż się nam wydaje. Tymczasem ta skłonność, do której – jak radzą moraliści – powinniśmy się wszyscy przyznać i starać się ją kontrolować, działa w podświadomości, niepostrzeżenie. Jest nagminną przyczyną stresu i frustracji, gdyż sprawia, że nie umiemy przegrywać. Pycha nie pozwala pogodzić się z zajęciem drugiego miejsca. W dobie kultu rywalizacji, sukcesu, przebojowości, siły przebicia, asertywności i promocji własnej osoby lekceważenie skromności jest powszechnym dramatem.”

 

       Pycha staje się zatem cichym zabójcą człowieczeństwa w tych, którym na co dzień wydaje się, że wszystko jest dobrze. Może warto urządzić sobie w tych dniach swoistą wycieczkę we własną podświadomość. Może znajdzie się w niej coś, co nigdy w niej nie powinno zaistnieć…

 

Piotr Chudziński

11.02.2008.


Autor: naturalnie
Naturalnie... dla zdrowo myślących
Omówienie polityki prywatności

Ta strona korzysta z plików cookie, abyśmy mogli zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o plikach cookie są przechowywane w Twojej przeglądarce i wykonują takie funkcje, jak rozpoznawanie Cię po powrocie do naszej witryny i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.