Kolejne mocne słowa Papieża kierowane do Kurii Rzymskiej, ale i do każdego człowieka. Jak mawiał jeden z filozofów, prawdziwe życie jest tam, gdzie jest prawdziwe spotkanie. Nie spotkanie z ideą, systemem, ale z KIMŚ. Z Kimś utożsamianym z różnie pojmowanym Absolutem, a w chrześcijaństwie z Jezusem. Także w drugim człowieku. Gdy spotkania brak, a może raczej, gdy istnieją tylko jego pozory, dopadają człowieka choroby ducha, psychiki, a nawet ciała. Człowiek po to jest, by spotykać. Jest rzeczą smutną i tragiczną, gdy są tylko pozory spotkania – tworzą się mury, próżność, ucieczka w nierzeczywistość. W czasie po Świętach Bożego Narodzenia w Polsce, kapłani odwiedzają wiernych w ramach tzw. Kolędy. Jest rzeczą nie tylko bolesną ale  i wręcz niemoralną, gdy niekiedy z kościelnych ambon w Polsce można usłyszeć słowa cynicznej pogardy dla tych, których życie jest krętą ścieżką. To znaczy, że choroby o których mówi Papież Franciszek zagościła i w naszych polskich 'Małych Ojczyznach”, a głos Następcy Świętego Piotra bywa niewygodny… Tak, niewygodny…bo łatwiej potępić, niż zdobyć się na Franciszkową odwagę mówienia o czułości i miłosierdziu Boga… Taka jest przecież pedagogia Boga….Posłuchajmy ponownie Papieża Franciszka:

Duchowy Alzheimer

oznacza zapomnienie o , osobistej historii z Panem, zapomnienie o (Księga Apokalipsy 2,4). Mówi się o postępującym schyłku zdolności duchowych, która w krótszym lub dłuższym czasie powoduje poważne upośledzenie osoby, sprawiając, że staje się ona niezdolną do żadnej niezależnej aktywności, żyjąc w stanie całkowitej zależności od swych poglądów często wyimaginowanych. Widzimy to w ludziach, którzy stracili pamięć o swoim spotkaniu z Panem; w tych, którzy nie przypominają sensu (swego) życia; w ludziach całkowicie uzależnionych od swych pasji, kaprysów i manii; w tych, którzy budują wokół siebie mury i nawyki, stając się coraz bardziej niewolnikami idoli, które wyrzeźbili swymi własnymi rękoma.

Choroba rywalizacji i próżności.

Choroba rywalizacji i próżności (Adhortacja Apostolska Evangelii Gaudium, 95-96). Gdy wygląd (powierzchowność), kolory szat i zaszczytne insygnia stają się głównym celem życia, przypominają się słowa Świętego Pawła: ² dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, ³ a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. ⁴ Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich! > (List do Filipian 2,1-4).

 Jest to choroba, która prowadzi nas do bycia mężczyznami i kobietami fałszywymi i żyjącymi fałszywym „mistycyzmem” i nieprawdziwym „kwietyzmem". Ten sam Święty Paweł nazywa ich <wrogami Krzyża Chrystusowego> ponieważ <ich dążenia są przyziemne>. (List do Filipian 3,19).

Choroby schizofrenii egzystencjalnej

To choroba tych, którzy żyją podwójnym życiem, owoc hipokryzji typowej dla przeciętności i postępującej duchowej pustki, której nie mogą wypełnić stopnie tytuły akademickie. Choroba, która dotyka często tych, którzy porzucając posługę duszpasterską, ograniczają się do pracy papierkowej (biurokratycznej) , tracąc kontakt z rzeczywistością, z konkretnymi osobami. Tworzą w ten sposób swój własny (paralelny) świat, gdzie odkładają na bok to wszystko, czego z całą surowością nauczają innych, wiodąc życie ukryte i często rozwiązłe. Nawrócenie jest tu pilne i nieodzowne w tej ciężkiej chorobie (Ewangelia sw. Łukasza 15,11-32).

Paweł Ł. Nowakowski

Redaktor naczelny

13.01.2015.

Zdjecia: Joanna M. Nowakowska