Choroba nadmiernej pracowitości Człowiek – jak wspomina Biblia – został stworzony, by „czynić sobie ziemię poddaną”, by pracować i rozwijać się. Ale Bóg, który „odpoczął” siódmego dnia, tak nas skonstruował, że potrzebujemy święta, odmiany. Nie jesteśmy perpetum mobile. Potrzebujemy ciszy, odpoczynku, czasu na refleksję. Stąd Papież wspomina postać św. Marty, która cały czas krzątała się w poczuciu ważności – naturalnie dobrze wypełnianych domowych obowiązków – ale przez to wypalała się duchowo. A Jezus chciał, by jak Maria siadła u Jego stóp i wsłuchała się w Niego. Takie chwile – dla jednych mogą być modlitwą, refleksją, dla innych medytacją. Każdy potrzebuje „naładowania duchowych i fizycznych akumulatorów”, by nie skończyć zbyt wcześnie ziemskiej wędrówki, ale nacieszyć się światem drugim człowiekiem i z nową energią i zapałem pracować dalej… Bo wszystko ma swój czas… a cmentarze pełne są nadaktywnych, którzy myśleli, że trzeba ciągle biec w przysłowiowym już wyścigu szczurów…

Wsłuchajmy się w Franciszka:

„Choroba , która pochodzi od Marty (włoskie 'martalismo’), nadmiernej aktywności, dotyka tych, którzy zanurzają się w pracy, pomijając nieuniknioną „lepszą cząstkę”: spoczynek u stóp Jezusa ( Ewangelia św. Łukasza 10,38-42). Z tego powodu Jezus wezwał swoich uczniów aby „nieco odpoczęli” (Ewangelia św. Marka 6,31), ponieważ zaniedbanie koniecznego odpoczynku prowadzi do stresu i rozdrażnienia. Czas odpoczynku, dla tego, który spełnia bezgranicznie swą misję, jest koniecznym, potrzebnym i musi być przeżywany na serio: spędzany po troszę z rodziną, szanując czas wolny jako moment napełnienia się duchowego i fizycznego; niezbędny, by uczyć się tego, o czym mówi Kohelet „wszystko ma swój czas” (Księga Koheleta 3,1-15).

Papież Franciszek, Rzym, 22.12.2014.

Paweł Łukasz Nowakowski
Redaktor Naczelny
 29.12.2014.
Tłumaczenie z języka włoskiego: Paweł Ł. Nowakowski
Zdjęcia: Joanna M. Nowakowska, Rzym 2014