
Wiem, że niektórzy wezmą mnie za konserwatystę. Wybory miss gromadzą stałą – dużą zazwyczaj – widownię. Jednak tajemnicą pozostaje dla mnie, dlaczego wygrywa ta, a nie inna kandydatka. Przejrzałem bowiem zdjęcia kandydatek z tego roku i wszystkie podobają mi się tak samo. Czy oznacza to, że mam zapędy poligamistyczne? Chyba nie.
Zastanawia mnie również dobór jury. Zbiera się kilku lovelasów, którzy arbitralnie orzekają, że ta czy tamta jest najpiękniejsza, a inna trochę mniej. Niewiedzieć dlaczego w jury zasiadają oczywiście sami faceci, bo w powszechnym – niekoniecznie prawidłowym mniemaniu – tylko oni znają się na kobiecych wdziękach. I tak takie mniej lub bardziej szacowne gremium ogląda wszystkie kandydatki, które nie dość, że wyglądają tak samo, to jeszcze ubrane są identycznie. Wszystkie one mają podobne wymiary, podobny makijaż, a nawet podobny uśmiech. Podczas gdy jury łamie sobie głowę, sponsorzy szykują grubą kasę dla tej jedynej. Właściciele telefonii komórkowej zacierają ręce, bo ktoś musi wybrać miss publiczności, a to najszybciej można zrobić, wysyłając stosowny sms. I tak biznes się kręci. Finalistki jak zawsze są wzruszone, czasem nawet płaczą ze szczęścia.
Cofam się myślą do XVII-wiecznej – dzikiej jak dziki Zachód – Ameryki i rytuał się powtarza. Z desek zbito prowizoryczną scenę na której występują czarnoskóre postacie. Jury co prawda składa się nie koniecznie z magistrów elegancji i wdzięku. Najczęściej są to bogaci właściciele ziemscy, szukający pomocy domowych i robotników rolnych. Prowadzący całą imprezę z dumą prezentują zdrowe uzębienie kandydatów i inne fizyczne walory. Licytacja się rozpoczyna, a lokalni biznesmeni zacierają ręce. Całość trwa godzinę, może dwie. Uczestnicy tego makabrycznego wydarzenia rozchodzą się i wszyscy są zadowoleni, no może z wyjątkiem czarnoskórych, ale tych ostatnich nikt o zdanie nie pyta.
Śledząc z wypiekami na twarzy wybory kolejnej miss, oceniając jej fizyczne przecież walory, warto może przypomnieć sobie tę historię o której cywilizowane narody chciałby zapomnieć i zastanowić się, czy na pewno chce się w tym wszystkim uczestniczyć. Można przecież mieć wątpliwości, czy w tej dziedzinie nasza cywilizacja poczyniła tak wielkie postępy, jak mogłoby się wydawać.
Ja zdecydowanie wolę oceniać piękno przyrody. To dużo mniej stresujące. No i czynność ta pozbawiona jest tak bolesnych historycznych konotacji.
Piotr Chudziński
12.09.2007.
Autor: naturalnie