Ba, wszystkim nam potrzebne jest poczucie szczęścia, tylko dla każdego z nas ma ono inny wymiar, co innego go utożsamia i nigdy właściwie nas nie nasyca. Łapiemy się za guzik na widok kominiarza, zbieramy najrozmaitsze anioły, wypatrujemy w trawie czterolistnej koniczyny, wieszamy nad progiem zgubioną przez konia podkowę, i co tam jeszcze, co jeszcze... Byle tylko sprowokować szczęście. Są chwile uniesienia, błogostanu, ekstazy, gdy coś nam się powiodło, gdy coś się spełniło, gdy mamy dobre samopoczucie, rozczula nas jakiś widok, gdy mamy obok siebie kogoś bliskiego. Szczęście ma wiele odmian, jak wielu jest ludzi, choć bywają i tacy, którzy nigdy nie będą szczęśliwi. Są zdrowi i bogaci, są kochani i sławni, ale – ciągle z czegoś niezadowoleni, niedopełnieni. Nie mają do szczęścia predyspozycji. Ludźmi zawsze szczęśliwymi bywają ludzie w danym momencie zakochani.

Nad problemem szczęścia zastanawiali się już starożytni filozofowie. Współczesna nauka głosi, że to, co chcemy osiągnąć, winniśmy zobrazować. – Na obrazkach, ściślej – na zbiorze starych kartek pocztowych traktujących o szczęściu opiera się publikacja Stefana Anioły, biologa i krajoznawcy, obecnie emeryta, ale w czynnym życiu zawodowym pracownika i Ogrodu Zoologicznego, i PWN, i Muzeum Narodowego, i kilku innych jeszcze instytucji; współzałożyciela Klubu Kolekcjonerów Kaktusów oraz Wielkopolskiego Klubu Hobbystów. Książka „Symbole szczęścia” powstała na kanwie jego zbioru kartek pocztowych, w części reprodukowanych w tym tomie rozważań o szczęściu.

2/ Małgorzaty Jańczak i Lidii Koniecznej-Mazur „Toasty polskie”

„Słyszycie! Północ już bije,

Rok stary w mgły się rozwiewa,

Jak sen pada...

Krzyczmy: rok nowy niech żyje!

I rwijmy z przyszłości drzewa

Owoc, co wiecznie dojrzewa,

A nie opada!

Uderzmy w kielichy z winem

I bratnie podajmy dłonie,

Wszakże już czas!

Choć rożni stanem lub czynem

Niech nas duch jeden owionie,

I zadrży miłością w łonie

I złączy nas!

Spełnijmy puchary do dna

I życzmy sobie nawzajem

Szczęśliwych lat!

Niech myśl powstanie swobodna

I światło błyśnie nad krajem!

Bogu w opiekę oddajem

Przyszłości kwiat!” – takie długie, ale i dłuższe jeszcze wznoszono niegdyś toasty. Wszelkie okoliczności z kielichem w ręku, ich wychylenie poprzedzały kwieciste mowy, często dopełniane, podejmowane przed zebranych biesiadników. Nie było więc tępego, milczącego – „jak chłop po pożarze”, by wers z jednego z wierszy Krzysztofa Gąsiorowskiego przywołać – picia. Była z alkoholem, i owszem, zabawa, czczenie wszelkich możliwych okoliczności.

Toasty – pisze we wstępie książki Lidia Konieczna-Mazur – znajdujemy w wierszach podpisanych wielkimi nazwiskami i w anonimowych zbirach wydawanych licznie w pierwszych latach ubiegłego wieku. Wiele ich brzmi w refrenach piosenek biesiadnych oraz utworach rozbrzmiewających z estrady i wielkiej sceny. Toasty to przecież nie tylko życzenia

biesiadników dotyczące osób. Często wyrażają radość życia w różnych jego przejawach nie związanych z okolicznościami biesiady.

Warto się w nie wsłuchać, a przy okazji powtórzyć.

Kultura picia z pewnością wzrośnie, jeśli towarzyszyć jej będą strofy Mickiewicza lub nuty Verdiego.

I ta książka jest obficie ilustrowana: nalepkami, etykietami, starymi pocztówkami, rysunkami, zdjęciami, kartami menu, kartami rachunkowymi... Sporo humoru i nostalgii.

3/ „Same dobre myśli” w wyborze Doroty Malinowskiej

Ten mały tomik – ujawnia wydawca – został stworzony z nadzieją, że naładuje każdego z jego czytelników dobrą energią.

Zamysł, sądzę, powiódł się. Nie ma chyba przecież człowieka, który nie potrzebowałby – choć od czasu do czasu – wsparcia duchowego. Wśród myśli wielkich ludzi znaleźć można wiele takich, które przynoszą radość, pogodę, uspokojenie. Zresztą, proszę bardzo – oto, co np. można w książeczce w drobne kwiatki (odniesienie do wzoru okładki), znaleźć:

- Prawda leży pośrodku,

może dlatego wszystkim zawadza.

Arystoteles

- Wyobraźnia jest ważniejsza od wiedzy,

ponieważ ta druga jest ograniczona.

Albert Einsten

- Miej nawet mały rozum, ale swój.

Johann Wolfgang Goethe

- Aby kraj mógł żyć, trzeba, by żyły prawa.

Adam Mickiewicz

- Człowiek ujawnia swoją osobowość

w traktowaniu innych ludzi.

Stefan Wyszyński

Uzupełnieniem aforyzmów są krótkie biogramy ich autorów.

Zatem – trzy tematycznie różne książki, w nich w historycznym przekroju radość i refleksja, w estetycznej bardzo oprawie. Wszystkie te książki ukazały się w ostatnim miesiącu nakładem Wydawnictwa mg.

Grażyna Banaszkiewicz

wróć