Świat bez pomysłu...?

Sam tytuł - „Świat bez pomysłu” wydaje się być nieco prowokującym. Z drugiej jednak strony – w epoce nadmiaru informacji które nas co dnia ogłuszają, takie sformułowanie wydaje się być słuszną diagnozą rzeczywistości. Jest to swoista podróż w czasie i przestrzeni – dosłowna i nie tylko. Poezja Grażyny Banaszkiewicz (która współpracuje z naszą redakcją) pozornie może wydawać się sceptyczna wobec otaczającego nas świata. Tymczasem jest to raczej wyraz swoistego niepokoju metafizycznego, który jest bardzo bliski stwierdzeniu Ryszarda Kapuścińskiego „nie ogarniam tego świata” (sama Autorka przyznaje się do pewnych odniesień do Kapuścińskiego). Ów niepokój nie jest czymś destrukcyjnym, ale twórczym pytaniem o człowieka i jego relacje. Przemyślenia Autorki najwierniej oddaje pierwszy wiersz – bez tytułu:
„Świat
trzęsie się ze strachu
nie ma pomysłu na siebie
na lądzie w
powietrzu na morzu na
poduszce, na której układa się do
snu o lepszym jutrze /.../

Nie mam pomysłu na ten
ani inny świat nie
ogarniam doniesień z
końca świata – są niczym baśnie pisane przez
współczesnych Grimmów”

Ten „brak pomysłu” na świat jest w rzeczywistości zachętą dla czytelnika, by stawiać odważne i twórcze pytania, w myśl stwierdzenia jednego z filozofów, że „pytanie jest pobożnością myśli”. Takie pytania warto „zabrać ze sobą „ w czas letniego wypoczynku...

Paweł Nowakowski
Redaktor Naczelny
25.06.2010.



Grażyna Banaszkiewicz
Świat bez pomysłu
Media Rodzina, 2010