Leszek Kołakowski to nie tylko filozof akademicki, ale i świadek przemian tego świata i swego świata wewnętrznego. Człowiek, który przebył długą drogę, nie tylko filozoficzno-światopoglądową, ale po prostu drogę człowieka myślącego przełomu wieków. Takie doświadczenia winny skłaniać do refleksji każdego, komu myślenie i chęć dobrego życia są nieobojętne. Czas jesiennej zadumy nie jest (bynajmniej nie powinien być) tylko ucieczką od codziennych spraw, raczej czasem nabierania sił do nowego podejścia do spraw codziennych, szarych, banalnych ale i wzniosłych. Niezależnie od tego, czy słońce świeci czy też szarość wokół, warto na nowo odnaleźć samych siebie przez powracanie do źródeł tzn. odczytując i rozumiejąc od nowa sens podstawowych pojęć – rzeczywistości i duchowych i materialnych, które na nasze życie się składają.
Autor książki próbuje nam w tym pomóc, stawiając między innymi pytania o władzę, o tolerancję, o wolność, o nudę, o luksus, o nicnierobienie, o stereotypy narodowe, o śmiech...
Nie brak też refleksji o podróżach, których wspomnienia zjawiają się w jesienne wieczory . Wracamy często w myślach do miejsc sobie znanych, na pozór nie odkrywamy niczego nowego, „ale wracamy jakby do samych siebie z dawnych lat, zdaje się nam, że w czasie się przemieszczamy, a podróż w czasie jest doświadczeniem czegoś nowego, bo, choćby znane było kiedyś, jest nowe, gdy z innego czasu przybywamy”(s. 46.). Podróże w czasie i przestrzeni – streścić mogą nadchodzące, chwile. Kołakowski zwraca uwagę na jeszcze jeden wymiar czasu zadumy – instynkt poszukiwania, fascynacja tym, co nieznane, zakłada pewną życiową filozofię: „zakłada się mianowicie, że świat, w którym przebywamy, świat naszego doświadczenia, jest czegoś wart” (s. 47.)... Niezależnie czy jesień jest dla kogoś stereotypowo szara i depresyjna czy też pełna twórczych przemyśleń.
Paweł Nowakowski
Leszek Kołakowski
Mini wykłady o maxi sprawach
Wydawnictwo ZNAK 2004
